Mustafa Batuhan Özen
@depresifyazar
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Dip1000Kitap
Silebilir misin kitaplığımda kalan”Aşk cinayet sever.” kitabındaki parmak izini? Peki ya ben silebilir miyim kalbimin her odasındaki kalan anılarını? Kalbimin izlerini aktarıyorum yazılarıma sadece acı dolu. Sana gelip kazanmak istedim kaybedeceğimi düşünmeden. Kaybetmek sadece fiziksel bir şeyi kaybetmek değilmiş seni kazanmayı çalışırken kendimi kaybettim. Mutlu olduğum günleri kaybettim, acı dolu ve zararlı o günleri kazandım. Uykusuzluğu kazandım. Gözlerim sana bakarak kalbimin çarpıntısını artırırken nasıl bir anda seni görünce çarpıntısı durdu? Hiçbir şey istemiyorum senden daha fazla. Gözümden akan yağmurları, kaybolan zamanlarımı, elimden kayıp giden hayatımı vereceksin sadece. Ben sana her şeyimi verirken senin bana bunları vermen çok mu zor? Elini tutarken içimde korku ve tereddüte yer yoktu. Şimdi ise aynadaki benden korkuyorum. Aynadaki o kişinin senin yüzünden bana yapabileceklerinden korkuyorum. Bu yazdığım aşk hikayesi mi yoksa yarım kalan aşkımın geri kalan hikayesi mi? Senle birlikte gittiğim yolları sen yanımda olmadığın için gitmeye hiç cesaretim yok. Senle dinlediğim şarkıların her kelimesinde isyan ediyorum. Sadece bir sigara kadar olan bu şarkıların artık sabaha kadar uzadığının farkındayım ama bunu durduramıyorum. Somut olmayan aşkımızı öldürdün fakat bendeki sana olan aşk hâlâ yaşıyor. Kitapların sayfalarında arıyorum isminin baş harfini. Sen güle güle giderken ben arkandan diz çökmüş gözyaşlarımı siliyordum. Ansızın gelen kalp ağrısını nasıl durduracağımı bilmiyordum. Senle birlikte yeni arzular kazanan gönlümü artık sen usandırdın. Bütün dünya sana olan bu sevgim yüzünden bana düşman olsa yine de senden vazgeçeceğimi zannetmiyorum. Odamdaki ışığı açık bırakıyorum belki rüyama gelirsen yüzünü daha net göreyim diye. Ama artık rüyalarımda kabusum
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
UNUTTUM1000Kitap
Unuttuğumu mu sanıyorsun sımsıcacık ellerinle buz gibi ellerimi tuttuğunu? Unuttuğumu mu sanıyorsun tertemiz kalbimle simsiyah kalbini sevdiğimi? Unuttuğumu mu sanıyorsun evinin önündeki sarmaşık güllerini? Seni bana hatırlatan ne varsa unutacağım hepsini en başta içtiğim şişelerdeki son yudumlarımı. Paramparça ettiğin bu kalbi elim kanaya kanaya tekrardan topluyorum. Ruhumun senin sayende çektiği acıları dindirdim şimdi benim sayemde bedenimin çektiği acıları izliyorum. Evimin sokakları senin sokaklarından bile daha dar. Kalbim daha sessiz,ruhum daha yorgun. Ay ışıkları vücuduma değil ruhuma vuruyor. Evinin önündeki sokak lambasını 4.43’te sönüyor. Ben o saatte ne evimdeyim ne de kendimde. Ben kendimde değilim de sen neredesin? Bedenim benden nefret ediyor ben sana gelemediğim her yoldan. Evinin tam karşısındaki “ya gitmeseydi?” yazısının önünde saatlerce seni düşündüğüm gecenin sabah olduğunu unutacağım.
1. bölüm
Kimseye güvenmemenin gerçekliğiyle karşı karşıya olduğum zamanlarda kendime bile güvenim kalmamıştı. Arkamdan dönen dolapların farkında oluyordum ama bu insanların böyle yüzsüzlükleri olduğu sürece adam yerine koymak bile cazip gelmiyordu. İnsanların bu hayatta birine değer vermelerinin sadece çıkar ilişkisi olduğunun farkına vardım. Kimse kimseye durduk yere bir saygı veya sevgi göstermezdi. İnsanların hangi yüzlerine bakacağımı bile bilmiyordum. Ama tabiki herkes ikinci şansı hak ediyordu. Galat ettim herkese ikinci bir şansı tanıyarak.
Psikolojimin kötü olduğu dönemlerin henüz başındaydım. Koskocaman bir okyanusun içinde yalnız yaşayan bir balığa benziyordum. Kimse beni görmüyor, kimse beni duymuyordu. Aklımın en derin kısımlarında olan mutluluk düşüncelerini hiçbir zaman kalbimde hissedemedim. Ellerimin soğukluğu kalp atışlarımın yavaşlamasına neden oluyordu. Stresten yüzümde sürekli çıkan sivilcelerin haddi hesabı yoktu. Aklımı ve düşüncelerimi kontrol edemiyordum. Kötü yönlü düşüncelerimin bastırdığı bir yerde iyi düşünceleri güzel günlere saklıyordum.
Hayallerimin bir köşesinde olan o temiz havalı, temiz kokulu bir tabiat istiyordum. Ailemden uzak sadece kendim olduğum. Kendi başıma ayaklarımın üstünde durabileceğim başka kimseye ihtiyaç duymayacağım bir yerde olmaktı. Herkesin de bir yandan nefret edip bir yandan umutla baktığı o sınavın sonucundan mutlu olmaya çalışıyordum. Hayalimdeki bir bölüme gitmek beni aşırı mutlu edecekti. Bir başka mutlu olduğum yanı ailemden uzak bir yerde olmaktı. Gittiğim yere daha önceden hiç gitmemiştim Buraya her gün daha farklı gözlerle bakmaya çalıştım. Ve her seferinde olmak istediğim yer burasıymış gibi hayal ettim. Hukuk kazanmış olmama ben dahil herkes şaşırmıştı. Ve bu bölümde koskoca 4 yılın nasıl geçip