Sana geldim ey şehir. Dertleşmeye. Desem ki "Derdimi anlatmak için kendimi sana getirdim," oysa bilirim, sen benden daha dertlisin.
Bilmem ki nasıl anlatsam;
Nasıl nasıl size derdimi!
Bir dert ki yürekler acısı,
Bir der ki düşman başına.
Gönül yarası desem... Değil!
Ekmek parası desen... Değil!
Bir der ki...dayanılır şey değil.
Öncelikle 2025 Booker Ödülü (!) kazanan kitabı okuduğumu belirtmeliyim. Ki edebiyatta kalitenin ne kadar düştüğünü daha rahat ifade edebilirim.
Olayların tekduzeliginden mi dem vursam, karakterlerin ne kadar basit anlatildigindan mi? Kurgu diye birşey olmadığını mi söylesem önce? Türk dizileri senaryolarından çok daha saçma ve basit desem herhalde herkes anlar ne demek istediğimi.
Boşa zaman kaybı.
Boşa para.
Boşa kagit masrafi ve onca baskidan sonra doğaya yapılan büyük haksızlık.
Benin dışımda dünyaca ünlü OBSERVER ne demiş biliyor musunuz?
Bir başyapıt.
Ya ben edebiyattan hiç anlamiyorum ya da ödülü verenler.
Edebiyatın başı sağolsun.
kendimi de koysam ayağımın altına
yine de yetişemiyorum ey aşk,
omzunun hizasına.
çünkü bende birikiyor her şeyin tortusu
ve ayağını kaldırıyor dünya,konuşurken benimle.
budanan oğullar gibiyim,sessiz ve narin
nereye konsam geri sayım başlıyor
kurcalıyor beni bir çırağın elleri
ah,unufak olsam ve desem ki
ağzın tat görmesin hayat
kandırdın beni.
İbrahim Tenekeci
