Ah bir kendini suçlayabilse,nasıl nasıl mutlu olurdu!O zaman dünyanın bütün utançlarına katlanabilirdi. Ama kendini son derece katı ölçütlerle yargıladığı halde ,acımasız vicdanı,herkes için söz konusu olabilecek basit bir ıskalamadan başka,korkunç bir suç bulamadı geçmişinde. Özellikle utanç duyduğu şey ,onun,kör talihin salakça bir hükmüyle böylesine umutsuzca,böylesine sağır,böylesine budala ,böylesine pisi pisine mahvaolup gitmesi,eğer bir parçacık huzura kavuşmak istiyorsa , böylesine saçma ,anlamsız bir karara boyun eğmesi ,onunla uzlaşması gerektiğiydi.