DEVİNİMSİZLİK
şimdi tırmanır yukarıya varolmayıştan çiçek açmış bir dal olmak için.
Pablo Neruda
Pablo Neruda
"Sana baktığımda bile korkardım. "
"Ulaşılmaz bir dünyaya diktiğin bakışlarınla mutlak bir sessizlik ve devinimsizlik halindeydin. "
Alıntı
Reklam
Devinimsizlik, durukluk. Defter, kendi kendine yaz artık bir şeyleri. Ömrümün kıyılarında dolaşıyo­rum, nicedir hep bir şeylerin kıyılarında dolaşıyo­rum, aklımın, bedenimin, gücümün. . Belki de en­ginlere hiç açılamayan bir kıyı adamıyım ben. Belki değil, öyle..
Sayfa 144·Kitabı okudu
Bir uzun devinim­sizlik. Suskunluk. Yüzüm bir su gibi genişleyip da­ralıyor. Çizgi çizgi, kırık dökük. Her an damlacıklara bölünebilir. Onu dağılmadan yakalamak istiyorum. Biri şimdi durgunlaşmaya yüz tutmuş bu suya bir taş atmadan.
Bir bakış, tek bir sağlam duygudan yükselen bir bakış olsaydı,
Yıllar.. geçinme çabasıyla, yaşama çabası, sevme çabası... yalnızca çabalarla- geçmişti. Ama çaba mıydı bunlar gerçekten? Yoksa tam aksine eylemsizliğin ta kendisi miydi? Ama bir çaba yoksa bile, tüm bu çabasızlık, devinimsizlik, taşlaşma içinde dahi bir çaba -artık ona çaba denemezse de- belirsiz, çok derinde, ama belirsizliğine, görünmezliğine karşın inatçı, süregelen, arayan, koklayan, tırnaklaıyla eşeleyen bir şey yok muydu? Bir bakış, tek bir sağlam duygudan yükselen bir bakış olsaydı, bir ayçiçeği gibi doğrulup açılan, yüksekte süzülen bir kuşun gözü gibi tüm bir zamanı gören bir bakış olsaydı, bu bölük pörçük yaşam parçalarını, sürpüntüler gibi dağılmış yaşantıları, saçılı kırıntıları kuşatır, bir ufku tüm enginliğiyle çizerek toparlardı: çiçek açan, gören duygu; ışıldayan, ufkuna doğru yürüyen kendinden emin, sarsılmaz anlam; her şey sağlam, uyumlu, eksiksiz. Ama neredeydi bu göz? Bu yıkıntıların arasında bir yerde mi? Sakatlanmış martıda mı, ya da yoksa şu misinadan çırpınarak yükselen, ölmekte olan balığın içinde mi?
Sayfa 236 - Metis·Kitabı okudu
Yaşamınız boyunca, Tezahür-Etmemiş- Olan'ın bilincinde olmak gerçekten mümkün­dür. Onu geri plânda bir yerde derin bir huzur duygusu, dışarıda her ne olursa olsun sizi asla terk etmeyen bir sessizlik ve devinimsizlik olarak hissedersiniz. Siz Tezahür-Etmemiş-Olan ile tezahür etmiş olan arasında, Tanrı ile dünya arasında bir köprü haline gelirsiniz. Bu bizim aydınlanma dediğimiz, Kaynağa bağlanma halidir.
Reklam
Reklam