dudağımın kenarında sivilce çıkmaya çalışmazdan evvel de gülmek acı geliyordu aslında bi süredir. 7 ekimden bu yana, yaklaşık 130 gündür. insanlar kadın çocuk demeden öldürülürken, HASTANELER BOMBALANIRKEN, kadınların düşük yapma oranları %300 artmışken, yemek sırasında bekleyen küçücük yavrular elleri boş dönmeye mecbur bırakılırken, "ölümün hayattan daha merhametli olduğunu" bir ÇOCUĞUN ağzından duyarken insan gülecek çok bir şey bulamıyor. bulamamalı da zaten bence. insan olan yani.