Hepimiz toza dönüşeceğiz fakat altından bir toza ve bir melek, zamanı geldiğinde, bu altın tozunu kullanarak çalışacak, onlardan tam bir ekmek yapacak.
Cebinizde bir şiirle ölüm ırmağından karşı kıyıya geçebilirsiniz. Okumak, yazmak ve sevmek, kutsal üçlü. Şiir, yakıcı taşlardan bir sessizlik çemberi. Dünya, yıldızlara dek uzanan bir soğuk. Saat sabahın ikisine doğru kraliçeler ölüyor, çığlıkları beni kendilerine hayran bırakıyor: “Her daim sevmek, her daim acı, her daim ölüm!” Dünya, bu çığlıkla gelen aydınlanmayı yok saymakta. Yaşamın lambalarını ölüler yakıyor olsa gerek.
Çingeneler, serseri kediler ve hatmi çiçekleri, sonsuzluk hakkında bizim artık bilmediğimiz bir şeyler biliyor.