0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Arapça çalışıyorum. daha doğrusu çalışmaya çalışıyorum. kendi rızamla. dışarıyı seyrediyorum, aklıma necip fazıl’ın şu dizeleri geliyor,
“Çocukken haftalar bana asırdı;
Derken saat oldu, derken saniye...
İlk düşünce, beni yokluk ısırdı:
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?”
içim içimi kemiriyor, sorularım peşimi bırakmıyor. sesimi duyan yok mu? her gün bir parça daha öldüğünü farkeden biri. saniyede 50 milyon hücremiz kendini yenilerken nasıl olur da insan değişemiyorum, düzelemiyorum der?. heyhat, zaman akıp giderken avuçlarımızdan, eğilip yerden toplayamıyorum parçalarını. zaman geçiyor, acılara geçiyor, simalar siliniyor, arşive kaldırıldığını bildirmek için beynimiz bize sinyal veriyor, onu rüyamıza koyuyor, son günleriniz diyor adeta. bir insanın kötü olduğunu beynime kabullendiremiyorum ben. onun bana zarar verdiğini anlatamıyorum. sesli bir vaziyette tekrarlıyorum, bıraktı diyorum gitti bak, diyorum, sınavını hiçe saydı diyorum, beynim o anda gözlerimin önüne güzel anılarımızdan birini getiriyor. duruyorum, ağlayacak gibi oluyorum. ağlarsan kaybedersin diyor içimdeki bir ses. sıkı sıkı yumuyorum gözlerimi. yaşlar içeri doluşuyor. annem sesleniyor gel çayın hazır diye. zoraki gülümsemeyle giriyorum mutfağa, ömer kapıda karşılıyor beni, taklidimi yaparak, sesim titreyerek gülüyorum. annem farkediyor ki durumumu git ablana sarıl ömer’im diyor. geliyor zıplayıp kucağıma alıyorum. yanağımı seviyor. kıpkırmızı yanaklı abla diyor bana. sonra bu sözle şarkı uyduruyor. aaabblaaamm kııppkıırrmıızıı yaanaaakklııı diyip dolanıyor evin içerisinde. diş tellerimi bahane edip kaçıyorum banyoya, suyu açıp gözyaşımla akmasını izliyorum. bunu yaşayacak ne oldu diyorum kendi kendime, susuyorum. rabbim var diyorum. hazreti ibrahimin ateşe atılırken ki gönül rahatlığı içimi kaplıyor.
ben bugün ülkemden gitmek istedim
doğru söyledim, gitmek istedim
ben bugün ülkemden gitmek istedim
annem burda gidemedim
sabah açtığımda gözümü
bunların hepsi kabus olsun istedim
yemyeşil çayırlardan çimenlerden geçip gitmek istedim
ben bugün ülkemden gitmek istedim
korktum öylece kaçmak istedim
ben bugün ülkemden gitmek istedim
babam burda gidemedim
birkaç gün daha geçti üstümüzden
hiçbir şey olmamış gibi olsun istedim
hiçbir şey doğru değil güzel değil güzel olsun isterdim...
Kaç sabahın körüne sen diyerek uyandım
Elini vicdanına koy, kim haksızlık ediyor?
Minik
biri bana sakin desin ortalık fena karışık. biri beni dinlesin. anlasın biri beni.
biri gözlerime baksın ortalık fena karışık.. ayın boynu bükük, neden? neden bulanık hep suyum? sevmiyor işte beni, biriniz de anlayın. yakarım ağaçları. su serpin, tuz dökün, bakın her yerim kanıyor. ne deseler kanıyorum, sahi ben aptal mıyım? bütün seyyar satıcılara yanaşasım geliyor. yancı bir kederdeyim bütün imkanlarım sakat. biri bana he desin, hak versin biri bana. hak versin geberiyorum. biri tez su getirsin; şirintepe parkındayım. ağır ve ağrılıyım, inanmıyorsanız bakın. babaa! üşüyorum. kimse farkımda değil. birileri bir şey yapsın. ateş yaksın, çay demlesin. ne bileyim, bir şey işte. biriniz de söyleyin lan, neden beni sevmiyor? hayata nakavt oldum, izahın tek tarifi tuş. puştun biri miyim ne hiçbir şeyi haketmeyen.
veysel gelsin beni alsın şirintepe parkındayım. gözlerim mi seğiriyor ben mi yanlış görüyorum?
onu mu görüyorum hayal mi görüyorum? kalkıp gitmem lazım lakin kıçımı kaldıramıyorum. baba! beni uyutsana bir süre uyanmayayım.anneme söylesene ekmeğime salça sürsün. sen yalan söylemezsin hiç, söyle beni seviyor mu?
baba! bak ben çok ciddiyim ortalık fena karışık.
baba, bana 'balam' de 'hadi eve gidelim'
-baba! söylesene bana,beni neden sevmiyor?