Reklam
Bazı hikayeler çiçek açarak deği taşlaşarak biter. Hayatın nezaket beklediği yerden darbe alan,anlaşılmayan ve her güveni bir yıkımla sonuçlanan kadınlar sonunda kendi içlerine çekilirler. Duygularını buzun altına saklayan,bakışlarını donuklaştıran o kızlar aslında bir zamanlar dünyanın en renkli bahçelerine sahipti. Şimdi ise sadece kendilerini korumak için ördükleri o duvarların arkasında,kimsenin ulaşamadığ bir sessizliğin içindeler.
Bazen insan kendi hayatının kenarında durmuş gibi hissediyor; sanki yaşanan her şey bir başkasına aitmiş de biz sadece izliyormuşuz gibi… İçinde biriken o sessizlik, kimseye anlatılamayan düşüncelerle ağırlaşıyor ve zaman geçtikçe insanın omuzlarına görünmez bir yük gibi çöküyor. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken sen olduğun yerde kalmışsın gibi geliyor, ne ileri gidebiliyor ne de geriye dönebiliyorsun. En kötüsü de bu değil aslında; en kötüsü, bir zamanlar seni heyecanlandıran şeylerin artık hiçbir şey hissettirmemesi. Sanki renkler solmuş, sesler uzaklaşmış ve dünya yavaşça anlamını kaybetmiş gibi… Ve insan, bu hissin geçici mi yoksa kalıcı mı olduğunu bilemeden, kendi içinde yavaş yavaş kaybolmaya devam ediyor.
"Çocukken dünya'yı evim, içindeki insanları da ailem olarak görürdüm. Severdim, sevilmek istediğim her an sevilirdim.. Çoğunlukla böyleydi, hiç tanımadığım bir teyzenin dizlerine uzanıp "saçlarımı sev"dediğimi hatırlıyorum sevmişti de. Asıl özgürlük buydu. Büyüdüm, bir zamanlar evim olarak gördüğüm dünyanın devasa bir hapishane, içindeki insanların da mahkum olduklarından habersiz yabancılar olduğunu öğrendim.."
Reklam