diğdem
@digdemk
Aklı, nereye gittiklerinde değildi; gitmenin kendisini sevmişti.
Reklam
Çünkü umut denen şey hiçlikte yeşerebiliyordu. Tutunacak bir dala, uygun bir zemine, mantıklı bir sebebe ihtiyacı yoktu. Sırf içime doğdu deyip bir ömür bekleyebilirsi insan, ya da sadece falında öyle çıktı diye koca bir ömrü ziyan edebilirdi.
Aslında iki çift gözkapağı vardı herkesin; biri görünen, biri görünmeyen... görünen kapaklar bizi tozdan, topraktan, güneşten korurdu; görünmeyen kapaklar ise acılardan...
Hepsi geçer bunların... şimdi seviyorum dersin; ölüyorum, bitiyorum dersin... sonra gün gelir, kalbinin yerini bile unutursun
Puan vermedi·512 syf.·
10 günde okudu
·2020 58. kitabı
