İnsanlar ömür denen şeyi ne de uzun sanıyorlar. Hiç bitmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç ölmeyeceklermiş gibi dolaşıyorlar. Oysa etraflarında o kadar ölüm var ki! Yine de ibret almıyorlar. Ölüm denen mecburiyetin bir gün onlara da geleceğini hiç getirmiyorlar akıllarına. Sanki ölenler hep diğerleri olacakmış zannediyorlar. İnsan ne kadar nisyana meyilli, unutmaya ne kadar da alışık!
Dua denen şey bir zincir gibiydi insanı Rabbine bağlıyordu sahi. Lakin bir insan diğerine dua ettiği vakit o zincir benim de ellerime, kollarıma vuruluyor. Mesafe tanımayan bir sırdır dua.
Dünya sevgisi nedir ki Allah sevgisi yanında? İnsanların ne diyeceklerini ne çok takılıp kalmışım ben! Ne önemi var insanların ne dediklerinin, ne düşündüklerinin? Asıl sevgiyi suretlere değişmişim de suretleri zannetmişim ve vazgeçemiyorum onlardan.