Ahh Ahmet Cemil, ahh kendimden parça bulduğum yanım...
Oysaki ne güzel başlamıştık, ne umutlu satırlar okumuştuk senden. Her şeye rağmen hayat mücadelenin, hayata olan umudunun solduğu cümleleri okuduğumda senin kadar kederlendim, kederlendik...çünkü bu senin hikayen değil hepimizin hikayesi.Hayallerimize ulaşma pahasına düştüğümüz gaflet öylesine içten ki kitabı kabullenişimiz bundan olsa gerek.
Halit Ziya "Tüm eserlerimin yazılmamış oluşunu kabullenirim ama Mai ve Siyahın yazılmamış oluşunu asla kabullenemezdim." diyor. Eğer seslenebilseydim Halit Ziya Uşaklıgil'e, derdim ki "Edebi yönü ve hayatımızın engellenemeyen hakikatini yansıtmasından ötürü bir kez daha ve sonsuz kez iyi ki kaleme almışsın..."