Akli basinda olan herkes, insan gözünün iki nedenden dolays saskinlik geçirdigini ve iyi göremedigini bilir. Birinci neden, insanin aydinliktan karanliga geçmesi, ikinci neden ise karanliktan aydinliga çikmasidir. Bu, beden gözü için oldugu kadar akil gözü için de geçerlidir. Bu gerçegi idrak eden kisi, kafasi karismis ve görüsü zayiflamis bir kisiyle karsilastiginda onun durumuna gülmemeli ve su soruyu sormalidir: Bu adamin akil gözü daha aydinlik bir dünyadan geldigi için mi aliskin olmadigt karanligi yadirgamaktadir, yoksa karanliktan aydinliga gectiginde karsilastigt yogun isiktan dolayi mi körlesmistir? Bunlarn ilki mutlu olunacak ve begenilecek, ikincisi ise acinacak bir durumdur, zira karanligi yadirgayan göz, aydinlik bir dünyadan gelmis demektir. Dolayisiyla, ona gülen kisinin asil kendisi gülünç duruma düser, ama karanliktan aydinliga gectigi için iyi göremeyen bir kisi baskalarinin ona gülmesini hak etmistir.