Şimdinin moda sloganı " kendini sev". Kendimizi sevelim iyi de, en başta şu sorunun cevabını bulalım: Kim, nasıl bir insan sevgideğerdir? Ben sevgideğer miyim? Sonra da en önemlisi, çaba ve emek harcayarak en azından kendi tanımımıza uygun olarak sevgiye, sevilmeye layık bir insan haline gelebilelim.Emek harcamadan herkes kendini olduğu gibi severse toplum kendini beğenmiş, bencil bireylerden oluşur diye düşünüyorum.
Geleceğe dair planlar yapmak iyi hoş ama çoğu zaman insanı yaşadığı zamana yabancılaştırıyor.Çok fazla hayal kurmazsan, yaşadığın hayal kırıklığı da az oluyor.İnsanın aldığı tüm kararlarını, yaşamın akışı içinde, yaşanılan ana göre alması gerektiğini düşünüyorum.İnsan, yaşadığı anı keyifli hale getirmeye çabaladıkça daha huzurlu hissediyor.Zaman bir anada akıp gidiyor diye düşünmek de insanı yoruyor.Plan yapmanın mecburi olduğuna inanarak, sırtımıza kambur gibi negatif hisler yüklüyoruz.
Ölmek ya da bir ölüme şahit olmak, bir insanı kaybetmek hariç her problem bir şekilde çözülebiliyor, bunu bilerek yaşamak lazım.Çözülmezse de bir şekilde normalleşiyor, alışıyoruz.Ölüm hariç bütün acılar lüks.Polyannacılık değil elbette kastım, bir işe başladığında karşılaşabileceğin her ihtimali göze alarak iyimser tarafta durmayı tercih etmekten bahsediyorum.Öte yandan tek hedefimiz mutluluk olursa bunun mutsuzluk getireceğini düşünenlerdenim, çünkü sürekli bir mutluluk hali yaşama aykırı.