Çünkü ben gerçek dostluk kuramam.Böyle durumlarda dostlardan biri, mutlaka öbürünün kölesi olur ama ikisi de kendi başlarına kaldıkları zaman kabul edemezler bunu.Ben hiç kimsenin kölesi olamam, öte yandan dizginleri ele almak da, gerçek dostlukta kandırmayla birleştiği için, can sıkıcı bir iştir.
Düpedüz yalan söylüyordum ama amacım onu öfkelendirmekti.Karşı çıkmak, vazgeçemediğim bir tutkumdur, zaten bütün hayatım üzücü ve kırıcı bir karşı çıkmalar zincirinden ibaret, gerek duygularıma gerek mantığıma.
Belki yarın öleceğim!...Dünyada beni tam olarak anlamış hıçbir yaratık kalmayacak.Bazıları beni olduğumdan kötü, bazıları olduğumdan iyi sanır.Bazıları iyi bir adamdı, öbürleri, rezilin tekiydi, diyecekler.İkisi de yanlış olacak.Böyleyken, yaşamaya değer mi zaten? Yine de insan yaşıyor - merak yüzünden.Yeni birşeyler bekleyip duruyor...Saçma, sinir bozucu bir durum!