Benim yerime, bana benzeyen, benim gibi düşünen, benim gibi duyan ve söyleyen insanlar bırakırsam bu, beni acaba bir dereceye kadar müteselli etmez mi? Yü sene sonra bu sokakta yine benim dilim konuşulur, karşıdaki denizde yine benim bayrağını taşıyan gemiler dolaşırsa kendimi daha az mahvolmuş sayamaz miyim? Evet, dilimin, duygularımın, bir dereceye kadar başka insanlarda yaşamaya devam etmek sayılmaz mı?