Daha önce buralarda bulundum ben. Yanan bir binanın penceresinden aşağıya sarkıyor gibiyim; Hem düşmekten hem de cayır cayır yanmaktan korksam da ölümlerden ölüm beğenmek zorundayım.
Beynin zaman algısı değiştiğinde, olayların ya yavaşlamış ya da bulanık bir biçime geçip gidiyormuş görünmesine yol açan nörolojik bir durum söz konusu olabiliyormuş. Şu anda hissettiğim şey tam olarak bu işte, Tanrı el frenini çekmiş de gezegen yavaşlamış gibi...