Hakikaten güçsüz olduğunuzda öfkeyi ifade etmenin bir lüks olduğunu öğreniyorsunuz. Çünkü anlıyorsunuz ki güçsüzlük, aslında "mezarlarına tükürmek" isterken yüzünüze kibar bir gülümseme yapıştırmak zorunda kalmaktır; öfkeyle çarpmak istediğiniz kapıları kibarca çalarken yanaklarınızın o sabit ve anlamsız sırıtışla ağrımasıdır.
Onur ve gurur, anlam açısından, birbirine karıştırılacak kadar yakın görünüyor. Ancak çok önemli bir fark var: Gurur kitleleri biz ve onlar şeklinde bölerken, onur kimseyi dışlamayan bir biz'e işaret eder.