Yarın kimse beni yargılamayacaktı. Kimse arkadaşlarına ritim duygusu olmayan ezik çocukla ilgili mesaj atmayacaktı. O anda başkalarını umursamanın ne kadar aptalca olduğu yüzüme tokat gibi indi.
"Her şey gidiyor. Herkes ve her şey ölüyor. İnsanlar berbat, dostum. Yıkılmaz ve sonsuz olduğumuzu düşünüyoruz çünkü ankesörlü telefonların ve kitapların aksine düşünebiliyoruz ve başımızın çaresine bakabiliyoruz ama eminim dinozorlar da hakimiyetin sonsuza dek kendilerinde olduğunu düşünmüştü."
Daha uzun bir hayatı garantilemek için yıllardır güvenli bir yaşam sürüyordum ve bunun beni nereye getirdiğine bakın. Bitiş çizgisindeydim ama yarışta hiç koşmamıştım.