Kanatlarım ağlardı gökyüzüne. Ne karanlıklar ektim gökyüzüne. Nice vuslat besledim, büyüttüm daha minik bir maral iken. Kaç yiğit öldürdüm içimde hançeri çaresiz tutuşlarımla.
Bir avuç ihtiyar yaprak parçaladım katil parmaklarımın caniliğiyle. Ne bir dolu göz bıraktın hatıralarımda. Ne kan ağlayan bir yürek. Ne bir çarşaf kırığı kaldı tozlu virtrinlerimde. Ne bir ağlama sesi kahpe kederimde.