döne
@dne42
Şimdi düşün; onu (güneşi) odunsuz, gazsız daimî ışıklandıran Kadîr-i Zülcelalin haşmetine, hikmetine, kudretine Güneşin zerreleri adedince SÜBHANALLAH, MÂŞÂALLAH, BÂREKELLAH, LÂ İLÂHE İLLÂ HU de. Asa-yı Musa
Birinci Mektup (Ölüm ve Hayat Mertebeleri): Ölümün bir yok oluş değil, daha güzel bir aleme geçiş olduğunu rasyonel delillerle ispatlar. Hz. Hızır'ın hayat mertebesini inceler.
Yirminci Mektup (Tevhid ve Esmâ): İslam inancının temeli olan tevhid (Allah'ın birliği) kelimelerini dilbilimsel ve felsefi olarak çözümler. Evrendeki düzeni yaratıcının varlığına delil gösterir.
Yirmi Altıncı Mektup (Milliyetçilik ve Sosyal Hayat): 20. yüzyılda yükselen ırkçılık ve menfi milliyetçilik akımlarını eleştirir. Toplumsal barış için "müspet milliyetçilik" (İslam kardeşliği) kavramını önerir.
Yirmi Dokuzuncu Mektup (Ramazan ve İbadet): Ramazan orucunun bireysel nefis terbiyesinden, toplumsal dayanışmaya ve ekonomik hayata kadar uzanan çok boyutlu hikmetlerini sosyolojik olarak analiz eder.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi
Bu eserler bütün sınıflara ve cemaatlara daima mazhar-ı takdir oluyor. Kim görse istihsan eder. Tenkide maruz olacak eserler değil. Fakat derecat-ı takdir, derecat-ı fehim gibi mütefavit ve müteaddiddir. Herkes derece-i fehmine göre takdir edebilir.
Barla - 37
Bu pasaj çok ince ama çok temel bir enfüsî ölçü veriyor. Risale-i Nur’un başka yerleriyle birlikte okunduğunda, mesele sadece “eserlerin değeri” değil; bizim idrakimizin, niyetimizin ve istidadımızın mahiyeti oluyor.
“Bu eserler bütün sınıflara ve cemaatlara daima mazhar-ı takdir oluyor.”
Risale-i Nur’un buradaki iddiası küllîliktir.
Yani bir zümrenin, bir cemaatin, bir mizacın eseri değildir.
Bunu destekleyen temel hakikat:
“Kur’ân bütün tabakat-ı beşeriyeye hitap eder.”
(Sözler, Mu’cizat-ı Kur’aniye bahisleri)
Risale-i Nur, Kur’ân’ın bu hitabını asrın idrakine tercüme ettiği için:
âlim de istifade eder,
avam da,
genç de,
ihtiyar da.
Enfüsî mana:
Hakikat, bana benzedikçe değil; ben hakikate yaklaştıkça açılır.
“Kim görse istihsan eder.”
“İstihsan” kelimesi önemli:
Bu, derin idrak değil; fıtrî bir güzellik sezgisidir.
Risale-i Nur sık sık şunu söyler:
“Hakikat, kalbe girdiği vakit kendini tanıttırır.”
Yani:
İnsan bazen anlayamaz,
ama inkâr da edemez.
Bu, hakikatin fıtratla münasebetidir.
Enfüsî mana:
*İncinmek, Kime Baktığını Söyler!*
Puan vermedi
_“Eğer nefs-i emmarenin enaniyet buzunu Şahs-ı Manevî havuzunda eritip…”_
> *“Evet bahtiyar odur ki; kevser-i Kur’ânîden süzülen tatlı, büyük bir havuzu kazanmak için, bir buz parçası nev’indeki şahsiyetini ve enaniyetini o havuz içine atıp eritendir.”*
*_Lem’alar – 166_*
_“…kemalât-ı insaniyeye vasıl bir Abd-i Küllî olsaydın”_
> *“Çünki bu zamanda enaniyet çok ileri gitmiş. Herkes, kameti mikdarında bir buz parçası olan enaniyetini eritmeyip”*
*_Tarihçe-i Hayat – 309_*
“…sendeki şefkat-i imaniye hiçbir masumu incitmene müsaade etmezdi.”
> *“Bir masuma zarar gelmemek için, bana zulmeden cânilere, değil ilişmek; hattâ beddua edemiyorum.”*
*_Emirdağ Lâhikası – I, - 279_*
_“Eğer her hâdisede… Marifetullah nuruyla Kaderin adaletli yüzünü…”_
> *“Bir hâdisede hem insan eli, hem kader müdahalesi olduğundan; insan zahirî sebebe bakıp bazan haksız hükmedip, zulmeder. Kader, o musibetin gizli sebebine baktığı için adalet eder"*
*_Kastamonu Lâhikası – 193_*
_“…Rahmetin güzel cilvesini gören bir Ârif-i Billâh olsaydın”_
> *“Risale-i Nur’un başına gelen hâdiselerde bir dest-i inayet, bir vech-i rahmet…”*
*_Kastamonu Lâhikası – 193_*
_“…fâniyattan gelen silleleri Mahbub-u Bâkî’den birer şefkat tokatı bilip…”_
> *“Bela vereni buldunsa eğer; safa-ender, vefa-ender, atâ-ender beladır bil.”*
*_Mektubat – 25_*