Benim annem mazbut, makbul, makul, mahzun, mağdur, mağrur, mahcup, mağmum, mazlum, masum ve ma- ile başlayan; nazik kişiliğini, insaniyetini ve hayatın ona haksızlık ettiğini gösteren daha ne kadar Arapça ve Farsça sıfat varsa hepsi olan, Türkçenin en güzel sıfatlarını hak eden...
Hiçbir bilimsel dayanağım yok, belki de saçmalıyorum ama kendi yaşadıklarımdan sonra, kaderin de miras olduğuna, tıpkı genler gibi annelerden kızlara devrolduğuna inanıyorum.
Babaları bilemem ama annelerin bilinçdışında sakladıkları, hayatlarında bir etkisi olmadığını, travmasının çoktan geçmiş gitmiş, tedavi edilmiş olduğuna kesinkes inandıkları ve unuttuklarını sandıkları şeyler bir şekilde kızlarına devroluyor.
Sevginin parayla ölçülmediği ama çekinmeden harcanan paranın da sevginin varlığına kanıt olduğu zamanlarda yaşıyorduk. Parası olmayan iyi insanlar sevdiklerini duyguya boğuyor, olanlar ise sevdikleri için gerçekte para harcıyorlardı.