“Dünyayı değiştiremem ama kendimi değiştirebilirim. Okuduğum her cümle beni yeniden şekillendiriyor. Karanlığa düşünce ışığı aramam; çünkü ışık zaten kitapların içindedir.”
Arkada kalanların üzüntüsünü hayal etmek mümkün değil ama hayat insana ölümden daha çok acı çektiriyorsa, hayatından son verme kararlarını saygı duymamız gerekmez mi? Toplumumuz yas tutmakta çok kötü. Belki de saygı duymak konusunda başarısızdır. Bazıları kendi ölümlerini seçenleri günahkar, başarısız ya da pes etmiş ezikler olarak nitelendiriyorlar. Sonuna dek yaşamak gerçekten her koşulda bir başarı mıdır? Hayat denen oyunda gerçek anlamda bir kazanma ya da kaybetme olabilirmiş gibi
Eskiden yalnız olmayı çok severdim. Kitap okurken ya da hayal kurarken yatakta uzanır, yürüyüşe çıkar, otobüs ya da metroda müzik dinler, uyuklardım bütün bunlar günün en sevdiğim anlarıydı