“Yaşamak, bazen dayanmak demekmiş,
bazen de sessizce gitmek…”
Gittin.
O kadar sessiz, o kadar ani…
Bir şarkı gibi sustun,
Bir fırtına gibi koptun elimden.
İçimde kırık bir ayna kaldı,
Senin gülüşünden, sesinden,
O anılardan kalan parçalar.
Biliyor musun?
Öyle ağır ki bu yük,
Her nefeste biraz daha eziliyorum.
Sen, en güzel dostum,
En derin sırdaşım,
Ve şimdi yokluğunla baş başayım.