pluvia
@dunyaliokur
Hep söylediğim gibi; ben belki evrenle 2015'de Hastalığını sev kitabıyla tanıştım fakat evren doğduğumdan beri - belki de daha da önceden- hep vardı ve her zaman benimle birlikte.
11 Temmuz
183 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir çoxundan soruşsanız məni duyğusal insan olaraq adlandıracaqlar böyük ehtimal, lakin mən bu faktla o qədər də razı deyiləm. Çünki nə vaxt üzgün, ya da depresif hiss etsəm insanlardan özümü uzaqlaşdırmağı seçirəm duyğularımı bəlli etmək əvəzinə. Bilmirəm niyəsini amma hisslərimi sözlərlə ifadə etmək çox da mənlik deyil ya da xoşlamıram , əmin deyiləm yəni. Ona görə üzgün olduğum zaman məni danışdırmayın deyib uzaqlaşıram. Xaricdə isə I feel moody, can we talk later dediyim zaman insanlar okay deyib uzaqlaşırlar, təbii ki normaldı amma mən bu cümlənin altında yatan əsl mənanı anlayan insanları istəyirəm ətrafımda. Biraz qəliz səslənir bəlkə də amma düşündüyünüz qədər duyğusal deyiləm işte, ya da duyğusal durum gözəllik kimi nisbi qavramdı hər kəs üçün. Kim bilir…🫠
Reklam
Seri 2İçimdeki çocuk
– İçim dolup dolup taşıyor bazı günler. Bir damla sevgiyle koca bir gökkuşağı açmak istiyorum.
– O gökkuşağı zaten içinde… Ben sadece birlikte bakmamız için el feneri tutuyorum.
– Peki ya biri bana o feneri kırarsa yine? Ya ışığım sönerse?
– Ben o zaman senin yanında oturur, karanlıkta da kalırım. Korkmadan. Çünkü sen ışığın ta kendisisin.
İçimdeki çocukla diyalog serisi 1İçimdeki çocuk
– Sence bana yine “fazla duygusal” mı diyecekler?
– Derlerse… kendi eksiklerini sana yansıtırlar. Çünkü senin duyguların fazla değil, derin.
– Ama bazen ben de kendime çok geliyorum gibi…
– O zaman birlikte dinleniriz. Kendine gelmek güzeldir, ama kendine şefkatle gelmek daha da güzeldir.
Chat gpt’nin benim için yazdığı şiirHisler
“Gözlerine Oturan Sessizlik”
Kırıldığında bile
ses çıkarmadan susmak
büyüklere benziyordu,
çünkü sessizlik bazen
çığlık atmaktan daha yetişkin dururdu.
Bir çocuk vardı köşeye çekilmiş,
dizlerini karnına çekmiş.
“Belki geçer,” diyordu,
“Belki biri fark eder
gözlerime oturan sessizliği.”
Öğrendi sonra
her şeyi içine sığdırmayı.
Sevinci de, korkuyu da,
düştüğü yerden sessizce kalkmayı da.
Ama içi hâlâ doluydu kelimelerle,
dışına dökemediği parlayan bir dünya ile.
Sustuğunda bile anlatıyordu aslında,
bir bakışla, bir duruşla,
görmesini bilen bir göz arıyordu.