Duyguu

İnsan bir kere ölür Her gün ölen umutlarımızdır içimizdeki Paramparça olmuş sevgilerdir Her aldanış Yeni bir aldanışa hazırlar bizi Zamanla renkler değişir Donuklaşır anılar Silinir usumuzdan Güzel olan ne varsa Görür içindeki bütün hayallerin öldüğünü İnsan yaşarsa Ve bir gün insan da ölür Çimen gibi, yaprak gibi Sarsılır yeryüzü yerinden Devrilen koca bir ağaçtır sanki Durur atışları yorgun kalbimizin El, ayak kesilir Göz ölür, dudak ölür, kan ölür Susar ta içimizde Yıllardır çalan çalgı Bütün teller ses vermez olur Acılar dinet Ve bir gün biter bu çirkin oyun Perde iner

Tatil planı hazırsa sıra okuma listenizde!

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik. 💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?

Duyguu

Sen büyüyen bir sessizliktin içimde Beni ben eden en duru ırmaktın En güzeliydin mozaiklerin Seninle maviydi gökyüzüm Çiçeklerim sende yeşerirdi Sen bambaşka bir evren yaratırdın Sularımdan, güneşimden, rüzgarlarımdan Bak! Nasıl da her şey değişiverdi apansız Şimdi bu karanlıklarda yapayalnız Mavi mavi bir resim ağlar duvarlarımdan

Duyguu

Kibritim ıslak Sigaram yanmıyor Ne olur bir ateş verin Bu ilk aldanışım değil Bu ilk sönüşü değil umutlarımın Ben bu denizin son kıyısıyım

Takip Önerileri

Duyguu

Yanmış bir şehirdim ben, tüm yıkılmıştım İçimde sevgilerden eser kalmamıştı Aldın onardın beni, yaralarımı sardın Şaşırdım, beni böylesine seven olmamıştı Alışık değildim öylesine sıcak öpüşlere İçimde durmadan sızlayan bir yara vardı Yitirmiştim inancımı insana ve sevgiye Nasıl paramparçaydım, gören şaşardı …

Duyguu

… Her yerde bir şey eksikti İnançlar delik deşikti Hani, var olan iyilikti Ben hep fenasını gördüm O bir yanda, ben bir yanda Yıkıldım iki cihanda Ne sevgi buldum insanda Ne de vefasını gördüm