Konuşmak istiyorum,
Konuşamıyorum.
Kapanıyor büsbütün dudaklarım...
Ve bu yorgun,
Bu hüzünlü yüreği, benim değilmiş gibi
Hiç kimse görmeden
Şöyle bir yol kenarına bıraksam.
Unutulmuş gibiyim ben
Ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir.
Bilmem ki nasıl anlatmalı?
Yalnız bile değilim.
Sormayın artık her gün nasılsın diye
Nasılsa âdet olmuş iyiyim demek
Kötüyüm ben
Hem de çok
Kime ne?
Sanki hiç kimsenin kullanmadığı,
Bir tek gün kalmış bana
Tek ihtiyacım neydi biliyor musunuz?
Bir papatya yaprağı daha...
- EDİP CANSEVER