Parçalanmış hayatların iki ayrı parçası olarak asla bir bütün olamıyorduk onunla..
Hırs, insanın varoluşundaki ilk maddedir bana sorarsınız. Çünkü her zaman, her savaşta o ağır basar. Buna Tanrı bile mâni olamaz. İnsan her zaman kendi çıkarları ve istekleri için her şeyi berbat etmenin bir yolunu bulur. Cennette yaşasa bile... Oradan kovulmanın bir yolunu illaki bulur. Çünkü insanın varoluşundaki ilk madde sevgi değil, hırstır. Biz karanlık varlıklarız. Hepimiz öyleyiz. Hepimizin kötülüğe eğilimi var.
Bana hiçbir zaman mutlu olmayacak bir insanmış gibi geliyordu. Ne yaparsa yapsın... Gerçi mutluluğu kovalamak için bir şey yaptığı da söylenemezdi. Bunun için hiçbir çabası yoktu. Yine de hayatta her şey istediği gibi gitse bile hiçbir zaman mutlu olamayacakmış gibi hissediyordum.
“Gözleri sürekli gözlerindeyse sana olan merakındandır. Ama gözlerini kaçırıyorsa o gözlerde sana ait olan bir şey vardır.”
Kim olduğumu unutamıyorsam eğer, ben de kendime asla kim olamayacağımı hatırlatırım.