Zevk alıyor, onun için hiç tanımadığı bir insandan farksızım, beni bir anda içinden çıkarıp attı. Tuhafıma gidiyor bu. Oysa var olduğumdan eminim, burada bulunduğumu biliyorum.
"Birisini sevmeye kalkışmak önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, cömertlik, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum."
"Eskiden seni kıvrandıran bir şey vardı. Hiç olmazsa öyle görünüyordun. Bu yok şimdi, kaybolmuş. Bunu fark etmiş olmalısın. Kendini daha rahat hissetmiyor musun?"
Ona hayır demeye cesaret edemiyorum. Yine eskisi gibi iskemleye ilişmiş durumdayım, tuzaklardan, açıklanmaz öfkelerden kaçınma kaygısıyla doluyum.