Nasıl ki güneşin ışığında çiçek, kelebek, insan bütün mahlukat yararlanıyorsa iman ışığından da insanların aydınlanmasına hoşgörü ve af ile gidilebilir.
İnsan bazen kendine şeytani bir bakışla bakar. Yaptığı hatalardan dolayı kendi kendine kızar, ümidini keser. Ardından kendini suçlamaya başlar. Günahlarına baktıkça bağışlanmaz olduğu vehmine kapılır. Kendini kendinin ateş çamuru içine hapseder. Oysa pişmanlık serindir ve cehennem ateşini bile söndürür.