Sevgi karşılıklıdır. Sevgi bencildir. Çünkü insan bencildir. Bencil bir varlığın karşılıksız bir duyguya sahip olacağını düşünmek kadar acınası bir durum yoktur. İnsan sevmeye ve sevilmeye ihtiyaç duyar. Bir noktada gardını indirmenin hayalini kurar. Sevmek güzeldir, hayali daha güzeldir. İlla insana değil maddeye de sevgi duyulabilir. Hayvana da. Bir çiçeği koklamak, denizin tuzlu kokusunu hissedip güneşin doğuşunu izlemek içindeki sevgiyi besler. Yaşamayı seversin. Bazen naz edersin güneşe. Kimsenin bilmediği düşüncelerini hayallerini gün yüzüne çıkartır küçük bir yaşanmışlık. Akşam güneş batarken gökyüzündeki renklerin şehvetli dansı bazen en depresif anlarına şahit olurken bazen de umut ışığın olur. Gün doğarken havayı içine son nefesinmişçesine çekmek gibisi yoktur. Okul dönüşü markete uğrarken bir de kedi maması alırsın bazen. Sokak hayvanlarını karşılıksız beslemek gibisi yoktur mesela. Evet, insana karşı olan sevgi bencildir ama hayvana karşı gösterilen sevgi saftır. Bir noktada onda da bencilliği aramak mümkündür ama insanınki ile kıyas dahi edilemez.