İnsanı hayata bağlayan, ona yaşama sevinci veren şey, ümidin ta kendisidir. Ümit edebiliyorsak varız. Ümidin kandilleri hâlâ yanıyorsa, hayata tutunuruz.
Schopenhauer'a göre dünya, mutsuzluk ve acı dolu bir yerdi. Bunun sebebiyse istençti. İnsanlar sürekli bir şeyler isterlerdi. İstediklerine kavuşamadıklarında da acı çekip mutsuz olurlardı. Ancak ne tuhaftır ki insanoğlu istediğine kavuştuğunda, arzusunu doyurduğunda bile bir zaman sonra sıkılıp mutsuz olurdu. Akabinde yeni bir şey ister ve ondan da mutsuz olurdu, yani tatminsizlik ve acı asla bitmezdi. Schopenhauer, bu yüzden çözümün hayattan en az şeyi istemek olduğunu savunuyordu. Ancak mütevazı yaşayıp mutluluğu amaçlamayan insanların huzur bulacaklarını söylüyordu...