Onu bekliyorum, evet,her gün , her an bekliyorum, ama tuhaf bir bekleyiş bu . Umutlanmadan, hatta sanki hiç önemsemeden bekliyorum . Bir üzüntü hissetmiyorum artık. Bu bekleyişin en önemli yönü, sürekli bir durum olması ; düşüncelerimin , hayatımın doğal bir parçası gibi...