Hepsi, hepsi de acı çekmeyi sever, çünkü acıda yaşamı, sevgiliyi daha çok hissederler, çünkü bilirler ki, "insan bu dünyada sadece acı sayesinde gerçekten sever" ve onlar da bunu ister, her şeyden çok bunu!
Onların acıları aynı zamanda mutluluklarıdır, onu dişleriyle sıkıca tutarlar, göğüslerinde ısıtırlar, elleriyle okşarlar, onu bütün ruhlarıyla severler.
Çevremize bir bakalım, sokağa, barlara, basık eğlence yerlerine, aydınlık salonlara bakalım: Ne istiyor bu insanlar? Mutlu olmak, hoşnut olmak, zengin olmak, güçlü olmak. Dostoyevski'nin kahramanlarından hangisi bunu ister? Hiçbiri. Bir teki bile istemez. Hiçbir yerde kalmak istemezler, mutlulukta bile. Hepsi de devam etmek ister, hepsinde de onlara acı veren "yüce bir kalp" vardır.