Çocukken birlikte utanırdık - evimizden, yoksulluğumuzdan. Artık senden utanıyordum, sana karşı.
Utançlarımız ayrılmıştı.
Bir metre bile yoktu aramızda ama bedenlerimizi yüzlerce kilometrenin ayırdığını hissediyordum.
Genelde hiç var olmuyordun artık, belleğimden silinmiştin. Sanki seni hiç tanımamışım gibi yaşıyordum.
Yalnızca parasız ve geleceksiz bir beş çocuk annesi değildi, aynı zamanda evine hapsedilmiş bir mahkûmdu.
Bütün kapılar kilitliydi.
Bana bizim aileyle ya da komşularla ilgili bir şeyler anlatıp dururdu ama onu dinlemek istemezdim. Şikayet ederdim: Biraz sus ne olursun! Sıkıntıyı, babamın yaşamı tarafından dayatılan saatler ve günler tekrarını bertaraf etmek için konuştuğunu anlamıyordum, ki yaşamını anlatıya dönüştürmek, tıpkı yıllar sonra benim için de geçerli olacağı üzere, varlığının ağırlığına dayanabilmekte bulduğu en iyi çözümdü.