“Mavi bir gecede kurduğu hayal siyah bir gecede son buldu.”
Halit Ziya, Ahmet Cemil karakterini oluştururken sanki olayları üçüncü bir kişi anlatmamış,Ahmet Cemil anlatmış gibi.
Batılı anlamda ilk Türk romanı olan bu eser Halit Ziya’nın müthiş tasvirleriyle,müthiş betimlemeleriyle okurlarına sunmuş. Öyle betimlemeler var ki insan bir süre sonra ben bu yazarı okumayı hak etmiyorum galiba oluyor.
Ahmet Cemil,Halit Ziya’nin Bihter’inden sonra en üzüldüğüm karakter olabilir.
Reklam
“Evet biraz daha sık,biraz daha öldür,oh! Mest oluyorum,öldükçe hayat buluyorum.”
“Demek bunlar hepsi yalan? Hayalinin kendisine sunduğu bütün tantana,kendisini mest eden o şaşaalı rüya,demek bütün bu şeyler boştu?”
“İşte bir dil istiyoruz ki onda o nağmeler, o renkler,o derinlikler olsun.Fırtınalar gürlesin,dalgalarla yuvarlansın,rüzgarlarla sarsılsın,sonra veremli bir kızın yatağı kenarına düşsün ağlasın,bir çocuğun beşiğine eğilsin gülsün,bir gencin ümitle parlayan bakışına saklansın.Bir dil...oh! Saçma söylüyorum,zannedeceksiniz,bir dil ki sanki tamamiyle bir insan olsun.”
Reklam