Ecem Gündoğan

“ Birden içine hüzün çöktü. Ümitli yol nasıl bitmişti! “
Reklam
İnsanlar güvenilmeye layık değildir…
Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın…
Eskiden olsaydı Ayşe bu sözlere gönlünün tâ içinden kırılırdı. Fakat gönlü kırıla kırıla toz hâline gelmiş, kırılacak tarafı kalmamıştı. Hayatın âh u zâr ile doldurduğu bir kalp; yine hayatın kırdığı birisinin, çok yakın birisinin istihzalarından yüksünecek değildi ya.
Sevginin niçini olmaz ki efendim... Düşünsem belki mâkul bir sebep bulabilirim. Fakat bu hakiki sebep olmaz. Çünkü biz önce severiz. Sonra sevdiğimiz şeyin güzel taraflarını bulmaya çalışırız. Bu da hodbinliğimizden doğar efendim.
Reklam