Ece
@ecenka
Ehh sanırım tam hayattan koptuğunu hissettiği anda 25 yaşında kitaplarda hayatı bulmuş bir kızın profilindesiniz
Birbirlerinden hazzettikleri için de birbirlerindeki doğuştan günahları bağışlıyorlardı: Birinin zenginliğini ve aynı şekilde diğerinin yoksulluğunu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan gerçeği, hayatın rolleri, kostümleri, durumları tarafından üstü örtülen o öteki gerçeği daima bilir.
Sanki müzik meydan okurcasına mobilyaları havaya kaldırıyor, sanki bir güç pencelerin önündeki ağır ipekli perdeleri dalgalandırıyor, sanki kalplerde gömülü, fosilleşmiş ve küflenmiş olan her şey bir anda canlanıyordu; sanki her insanın kalbinde ölümcül bir ritim saklıydı ve bu ritim hayatın belli bir anında güçlü ve kadersel bir şekilde duyulmaya başlıyordu.
“Sanki kendime ait değilim. Hastalandığımda korkuya kapılıyorum, çünkü sanki başkasının servetini, tamamen bana ait olmayan bir şeyi boşa harcıyorum: Sağlığımı. Ben askerim, öldürmek ve öldürülmek üzere eğitildim. Bunun için yemin ettim. Peki ama öldürüleceksem neden bütün bunlara katlandılar? Şimdi anlıyor musun? Yirmi iki yıldır, oradan geçen kervanların konakladığı pis bir ev gibi her şeyin küf koktuğu bu şehirde yaşıyorlar. Yemek, ucuz parfüm ve havalandırılmamış yatak kokusu… Bir kez olsun isyan etmeden burada yaşıyorlar. Babam yirmi iki yıldır, dünyaya geldiği ve büyüdüğü Viyana’ya gitmedi. Yirmi iki yıldır tek bir seyahat, tek bir parça yeni giysi, bir yaz gezisi yok, çünkü benden bir başyapıt yaratılması gerekiyor; güçsüzlüklerinden ötürü kendi olamadıkları şey… Bazen bir şey yapmak istediğimde elim havada kalıyor. Daima bu sorumluluk.”
Genç insanlar arasında, karşı taraftan ne yardım ne de fedakârlık bekleyen çıkarsız çekim kadar nadir bir şey yoktur.