Merak olmasaydı, sanırım siz de sevgili okur, sevgili olmaktan çıkıp sıkılan okur durumuna gelirdiniz çoktan. Belki de çoktan sıkıldınız ve daha bu satırlara gelmeden kitabı kapatıp bir yana fırlattınız. O zaman ben kime hitap ediyorum? Karşı sayfadaki satırlara mı? Yazının yazının üzerine kapanması ne kadar korkunç bir şey, bunu anlayabilir misiniz ey heyecan peşinde koşan sevgili okur? Birbirine değen sözcüklerin, satırların, paragrafların birlikteliği adeta bir cehennem! Gün ışığının bir metin için ne kadar önemli olduğunu bir kez olsun düşünmenizi rica ediyorum. Balkonunuzdaki çiçekler kadar, en azından.