Kalbim yorgun... Ama ölmek de istemiyorum içimde hep kötü hislerle boğuşuyorum gündüz içime gömüp gece kusuyorum o hisleri gecenin karanlığında ve sessizliğinde, ölüm istemiyorum ama yaşamak da zor geliyor evet sağlığım yerinde, her şeyim var ama içimdeki duyguyu bastırdıkça benim sırtım kamburlaşıyor yaşım çok yok yirmilerimdeyim insanoğlunun geri gitmek istediği yaşlardayım.. sevdiğim var, sevdiklerim var. Allah'a şükür ediyorum onlar için. Peki ben kendimi seviyor muyum? Asıl soru bu. Aklımın kabul ettiğini kalbim neden kabul etmiyor, nankör bir insan da olabilirim. Bunca acı ve savaş varken neden isyankar bir son istiyorum kendime diye düşünüyorum elbette son vermek istiyorum bu duygulara ama bunun ölümle olacağına inanıyorum. Yapamam, ölümü seçemem çünkü ben genç körpecik bir kızım. Kalbimin sakinleşmesini istiyorum buraya yazdım çünkü etrafımdaki insanlara bunu anlatınca çok üzülüyorlar burda kalsın eğer ki bu sebepsiz yere oluşan kötü duygularım geçerse ne kadar da salakmışım diyebileyim diye yazıyorum. Kendine iyi bak Eda..