Elif Damla Günal
@edamla
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitap yazmak cidden çok meşakatli bir iş ve sevgili yazarların, insanlar kitaplara bağlansın diye uğraştıklarının farkındayım. Kurguladıkları her bir olay sırf okuyucu daha çok heyecanlansın, olaylar okuyucu şok etsin diye yazılıyor farkındayım ama sevgili yazar sormak istiyorum sana, gerçekten her şey Ada ve Dawson için bu kadar zor olmak zorunda mı?!?!?! Dehşet içindeyim şu an tamam dedim mutlu oldular dedim, aman yarabbi bir tane gerçek cadı bir de ondan daha cadı bir kurt neler yaptı öyle.
Şimdi diğer bir duyguma gelirsek eğer ohhhhhh çok güzel oldu demek istiyorum.539 sayfa boyunca Dawson'u Ada'dan kıskandım resmen. Sanki kurt benimdi de Ada elimden almış gibi burun kıvırdım durdum
Duygu karmaşamdan anlamış olmalısınız ki kitap kesinlikle mü kem mel di. Hatta bence daha aksiyonlu olduğu için ilk kitaptan daha iyiydi. Herhalde bu böyle her kitap bir öncekinden daha iyi olacak şekilde devam edecek.
Kitap boyunca Ada gerçekten beni sinir krizine soktu. Hayır hayır, Dawson'u paylaşamadığımız için söylemiyorum bunu. Ciddiyim, bu ne inat ve laftan anlamamazlık be kızım dedim. Adam kurtlar birbirine ait dedikçe, sen benimsin dedikçe bu hala Thomas'ı koruma peşinde. Ben olsam kırk kere "Kusura bakma Thomas beyim kızıyor" demiştim.
Bu arada Dawson'da iyi ki kalp mührü varmış. Mühür kalkınca adam resmen Romeo kesildi. Ne diyelim hayırlı işler
Nereden ve nasıl başlasam yoruma hiç bilemiyorum. Kitabı dört saat gibi bir sürede bitirdim. Çok harika olduğundan ve elimden bırakamadığımdan değil, bitmesini istediğimden yaptım bunu.
Kitap kesinlikle bir N.G KABAL kitabı. Aynı güzel dil, aynı mantıklı cümleler, aynı doğru tespitler ve kitaba serpiştirilmiş aynı anlamlı alıntılar..
Ama bütün bunlara rağmen ben kitabı sevmedim. Belki Ayçiçeği Karnavalı ve Dolunayda Açan Çiçek'ten sonra beklentim çok yüksek olduğu için böyle hissettim bilemiyorum.
Karakterlere ısınamadım, konuyu sevemedim, devamı gelecek mi bilmiyorum ama sonunu sevemedim. Kitapla ilgili sevdiğim tek şey kapağının rengi şu an da.
Beni kitaptan soğutan şeylerden biri Baran karakteri ve asıl kızımızın Baran'a sürekli bayım demesinin bana Ölüme Fısıldayan Adamı anımsatması. Sanki onun etkisinde kalınarak yazılmış gibi geldi bana.
Sevmediğim bir başka şey ise çok az olay olmasıydı. Genelde esas kızımızın aklından geçenler ve hisleri vardı kitapta. Ben bu tarz kitaplardan bir yerden sonra sıkılıyorum.
Yine de kitap için güzel değil, kötü kurgulanmış diyemem. Çünkü kitap kötü değil sadece ben beğenmedim. Tamamen beklentiyle alakalı bir durum olduğunu düşünüyorum bunun.
Ne yalan söyleyeyim kişisel gelişim kitabı okumayı hiç sevmem. Sabit fikirli bir insan olduğum için o tarz kitaplarda verilen öğütler bana boş gelir genelde. Ama bu kitabı kendi içimde bambaşka bir yere koydum.
Kitapta beni çok etkileyen iki şey var. Birincisi yazarın karşılaşabiliriz dediği her durumu yaşamış olmam, hissedebiliriz dediği her duyguyu hissetmiş olmam. Bunu farkettiğimde ne oluyoruz dedim içimden. Daha sonra ise beni etkileyen ikinci unsuru farkettim. Yazar yazdığı her şeyi yaşamış ve hissetmiş zaten. O yüzden verebiliyor bütün o tavsiyeleri. Oturup çevresinde gördüğü şeyler üzerine tavsiye üretmemiş. Kendi geçtiği zor yolların haritasını çıkarmış resmen okuyan çok daha kolay geçsin diye.
Kitapta hem bir zamanlar çok mücadele ettiğim duyguların çıkış yolunu okudum ve keşke bu kitabı o zamanlar okuma şansım olsaydı dedim hem de şu an yaptığım bazı hatalar çarpıldı yüzüme. Biraz utandım biraz aydınlandım.
Kısacası kitapta kendimi buldum ve eminim ki okuyan herkes bir yerinde illa kendine rastlayacak. Ben gönlüm çok rahat bir şekilde okumanızı tavsiye ediyorum.
