Yaklaştığım insanlar benden kaçmıyor diye sevmiştim onları, hâlbuki hiç yaklaşmamışlardı da. İyi niyet penceresinden üçüncü dünya savaşını izlemişim sanki; kanlar,kurşunlar,feryatlar dökülürken meydanda, ben onurlanmışım bir milliyetçi edasıyla.
Yüzünü görmek artık hayatı anlamaya çalışmak gibi, pek bir elzem pek bir rahatsız edici. Bir burun, bir çift göz, bir çift kaş, bir dudaktan ziyade; bir tuhaf rüzgâr, bir uçurum yamacı, bir şeytan vesvesesi sanki.
İçimi dökmek istiyorum, çöp yığını gibi ama etraf sanki biraz da ben çöp atsam patlama olucak, yangın olucak, dağılacak her şey… Eh!Bereket versin, benimki gibi bir sürü çöp görmekte kendimi öz nezdimde meşrulaştırıyor.