pencerenin kıyısında oturursun,
hava hafif kırıktır,
sırtında bir hırka, yüzünü avuçlarının arasına alırsın,
yağan yağmurdur gökyüzünden,
ve sen düşüncelere dalarsın,
gecenin bu saatlerinde,
insanlar uyur, arabalar susar ve sen
karanlığın huzur verici sessizliğinde gün sabaha dönerken,
kalbin, bedenin, ruhun ve düşüncelerinle başbaşa kalırsın.
işte sen, seni burada tanırsın.
bu yağmur birazdan diner,
bu karanlık aydınlığa döner..
bu nefes bir gün biter,
dünya seni senden almadan,
ruhuna O’ndan başkası dokunmadan,
sen hala senken, seni tanı.
Yasin T.