Bu dünya bir yokluk âlemidir. Var dedikleriniz de yoktur, yok dediklerinizde. Lakin insan her şey var zanneder. Hatta her şeyi kendini zanneder. Öyle çok sever ki bu dünyada sahip olduklarını vazgeçerse her şey biter diye vehmeder. Mal olur bırakamaz, mülkü olur satamaz, şöhreti olur yıkamaz. Ne tuhaf şey! Bu âlem bir rüya âlemine benzer oysa.
Rüyada sahip olduklarınızı uyanınca yanınızda bulabilir misiniz? Hem rüyanızda var olanla uyanınca yok diye dertlenir misiniz? İşte bu âlemde o rüya misalidir. Bilin ki bu rüyada sahip olduklarının hiçbiri insanın değildir. Sahiplik makamıda sıfatı da yoktur insanda. Kendisi dahi kendinin değildir.
Kendine sahip olamayan başka bir şeye nasıl edecek de sahip olacak?
Nefsinle savaşın bitmiş değildir. Öldüğün ana kadar ona galip gelmiş olamazsın. Her daim onu susturman icap eder.
Dünyada ne yapıyorsan bil ki; ya Allah içindir ya nefsin için. Hep düşün bunu. 'Yaptığım kimin için?' diye.
Allah için yapmak letafet ama nefs için yapmak felakettir.