İnsan yalnızlığa meylettiği vakit yahut insanlardan uzak olmak istediği vakit Allah'a yaklaşıyordu ve ben(nefs) istemezdim asla bunu. O ki insan Allah'a yaklaştıkça benden uzaklaşırdı.
O yalnız olduğunu sanıyor ama ben(nefs) bir an olsun yalnız bırakmıyordum. Seziyordum ki bir lahzacık gönlüyle, vicdanıyla kalsa beni ezip geçecek. Geçmesin, gitmesin, beni yenmesin, terk etmesin diye hep konuşuyordum onunla..
Oysa ben insanın gözünü kör ederdim de bakar ama görmezdi. Kulağını sağır ederdim de işitir ama dinlemezdi ve lâl ederdim dilini de bilir lakin söylemezdi. Ama kalp galip geldiği vakit akla, ben bunların hiçbirine güç yetiremezdim. (Nefs)
Allah'a karşı gelen şeytanın her şeyi yapabileceğine inanıyorsun da bir Allah dostunun yapabileceğine neden inanmıyorsun?
-Eskici Mehmed dede
"Tut ellerimden ve kapat gözlerini, ben aç diyene kadar da sakın açma!"
... Zirâ tam karşımda kâbe duruyordu.