Sen benim elimi ne tuttun ne de bıraktın. Sen bana elini yarım yamalak uzattın ve benim bir gölge kovalar gibi çırpınışlarımı izledin. Dışarıda bıraktın beni. Defalarca yalnız bıraktın. Ben sana ulaşmaya çalışmaktan, tek başıma savaşmaktan usandım. Sen kafanda yarattığın beni de içimdeki seni de öldürdün. Ben önce bizimle ilgili kurduğum hayallerimi yitirdim, o gece bize olan inancımı da kaybettim.
Bilseydim ruhumu bu kadar acıtacağını, hayatımı fethetmene izin verir miydim? Herkesin sınırlarını çizdiğim dünyamda, senin bir devlet gibi kurulmana izin verir miydim? Herkesin avaz avaz bağırdıklarını, senin gözlerimin içine bakarak haykırdığın sessizliğine tercih eder miydim?