Sıradan insanlarla gereksiz göz temasına girmekten kaçınmak en köklü kurallarımızdan biriydi çünkü bakışlar konuşmalara ve konuşmalar da sorulara yol açardı ve tuhaf çocuklar, sıradan yetişkinler tarafından kendilerine yöneltilen soruları daha fazla soruya davetiye çıkarmadan yanıtlamanın yolunu bir türlü bulamamışlardı.
Her şeye rağmen her zaman istediğim şey böylesine tuhaf bir hayattı.Ne kadar garip diye düşündüm, nasıl oluyordu da hayallerimizle kâbuslarımızı aynı anda yaşamayı beceriyorduk?