Bu ilişkinde bir türlü yapamadığın ama bana sorarsan artık başka bir ihtimalin mümkün olmadığı olgunlaşma, kendine bakabilme, kendi sorunlarını fark edip sorumluluk alabilme özelliklerinin hemen her yetişkin gibi senin tarafından da sahiplenilebilmesi gününün bir an önce gelmesi dışında tek bir temennim yok. Umarım kendini şifalandırmanın bir yolunu bulur ve bundan kurtulursun.
Kendime verdiğim ömürlük ceza böyle mi sona eriyor gerçekten? Mutluluk gözyaşları dedikleri şey bu mu? Öfke nihayet ve nihayet ve nihayet ve nihayet ve nihayet dışarı çıktığında kendimi ve kendime yaptığım şeyi mi görebiliyorum? Hırpalanıp, parçalanıp, yaralanıp yere atılmış olan kendimi savurduğum yerden yine ben mi kaldıracağım birazdan? Kendimin asla tatmin olmayacak değersizlik hissine bakıp, içimdeki boşluğu karşıma alıp ona şunu mu diyebileceğim sonunda: "Siktir git, ben gelmiyorum."