Mutsuzluk duygusunu aktarmak mutluluk duygusunu aktarmaktan çok daha kolaydır. Mutsuzken kendi varlığımızın farkında görünürüz, korkunç bir benlikçilik şeklinde olsa bile: Benim bu acım kişiseldir, bu gerilen sinir bana aittir, başkasına değil. Ama mutluluk bizi mahveder, kimliğimizi kaybederiz.
İnsanın zihninin bir aşırı uçtan diğerine gidip gelmesi ne garip. Gerçek, sarkacın salınıp geçtiği ve asla durmadığı, en sonunda rüzgârsız bir bayrak gibi asılı kaldığı ölü, dik konumda değil de bir aşırı uca diğerinden daha yakın bir açıda mı yatıyor? Yalnızca bir mucize sarkacı altmış derecelik bir açıda durdurursa, insan gerçeğin orada olduğuna inanır.