Ekin Çınar
@ekinnar
Senarist
Şu anda okuduğu kitap
Ruhumun titremesiydi belki de
Bir anda titremeye başladığımda ruhum üşüyor sandım,
Alışmışım üşümesine işte.
Meğer ateşim yükselmiş.
Fizikselmiş yani...
Belki de insan en çok ruhu üşüdüğünde,
İçine kapanıp kaldığında,
Kendinden bir türlü çıkamadığında,
Fiziksel olarak da hasta oluyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eksik Olsun Ben Eksildim
İstemiyorum sevgini,
İstemiyorum.
Olmaz olsun kendimi kaybedip,
Kazandığım sevgini.
İstemiyorum eksik olsun,
Ben eksilmişim kendi içimde.
Daha ne olsun?
Çocukluk Yarama Bakmak İçin
Kalbini açmak
Yaralanmayı kabul etmekti
Sevmek
Kendini tüketme ihtimalini kabul etmekti
Kalp herkese emanet edilmezdi
Güvenilecek sevgili kolay bulunmazdı
Ve teslimiyet aceleye gelmezdi
Acele etmek bir hataydı
Aşka güvenmek değildi hata
Kime güvenmem gerektiğiydi mesele
Ve kime yaslanacağım
Kime tutunmayı seçeceğimdi
Tutunmak için seçtiğim
Çocukluğumda uzatılan bir daldı belki de
Tutunmayı seçtiğim yaramdı
Kanamaya devam eden acımdı
Ve şimdi kimse saramaz
Kanatıyorum sadece
Ve izliyorum yaranın yaptıklarını
Acımı izliyorum
Geçmesi için bakıyorum ona
Tutunmak için değil
Yavaşça bırakmak için
İçimdeki boş ve karanlık uçuruma bakıyorum
ben neden buradayım?
Attım kendimi dışarı,
Rüzgar esti yüreğime doğru,
Savrulan saçlarım mıydı yoksa kalbim mi bilemiyorum.
Ne kadar zaman geçti üzerinden?
Neden gelmiştim buraya hatırlamıyorum.
Yoksa bu kader mi?
Yani unutmak...
Bir ömür böyle mi geçecek?
Peki ya ben?
Ben ne olacağım?
Sahi ben neden buradayım?
İnandığım şeyler uğruna,
Kendimi teslim ederken buldum.
Yollar illa cam parçalarıyla dolu mu olmak zorundaydı?
Ben neyden yapıldım?
Bir çamurla kaplı bedenimde,
Aşk mı filizlenmeliydi illa?
Ama hatırlıyorum,
O ağaç büyümüştü.
Ona dokundum.
Onu büyüten bendim.
Benim sevgim büyüttü onu,
Benim sevgim büyüttü beni.
Ve benim sevgim baştan yarattı beni.
Benim bahçemde olan şey buydu işte
Sevgi insanı asla küçültmezdi
Sevenlere ne mutlu.
Yaşamaya On Kala
Halim yok inan. Yaşamaya on var sanki de ben hep dokuzdayım. Arayanlar saati soruyor beni değil. Dokuz var diyorum, dokuz! Hiç anlamıyorlar ki! Hiç dinlemiyorlar! Yavaş yavaş çürüdüğümü, yok olduğumu göremiyorlar. En yakınlarım bile...Ne sevgili, ne arkadaş, ne de aile. Çürümüşlüğümü ve yaklaşan karanlığımı yalnızca ben görüyorum. Bir gün onun içinde yitip gitmekten korkuyorum. Ah ne kadar acınası değil mi? Hep de arsız gibi gülüyorum. Neşemden ödün vermeden yürüyorum. O yüzden mi beni hep baş edebilirim sanıyorlar?