metin yüksel
@ekrad34
Diyâr-ı küfrü gezdim beldeler kâşâneler gördüm
Dolaşdım mülk-i İslâm'ı bütün vîrâneler gördüm
Bulundum ben dahi Dârü'ş-şifâ-yı Bâb-ı Alî'de
Felâtun'nu beğenmez anda çok dîvâneler gördüm
Huzûr-ı kûşe-i meyhaneyi ben görmedim gitdi
Ne meclisler ne sahbâlar ne işret-hâneler gördüm
Cihân nâmındaki bir maktel-i âme yolum düşdü
Hükümet derler anda bir nice salhâneler gördüm
ZİYA değmez humârı keyfine meyhane-i dehrin
Bu işret-gehde ben çok durmadım amma neler gördüm
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Pek rengine aldanma felek eski felekdir Zîrâ feleğin meşreb-i nâ-sâzı dönekdir
Ya bister-i kemhâda yâ vîrânede cân ver
Çün bây ü gedâ hâke beraber girecekdir
Allah'a sığın şahs-ı halîmin gazabından Zîrâ yumuşak huylu atın çiftesi pekdir
Yakdı nice cânlar o nezâketle tebessüm
Şîrin dahi kasd etmesi câna gülerekdir
Bed-asla necâbet mi verir hiç üniforma
Zer-dûz pâlân ursan eşek yine eşekdir
Bed-mâye olan anlaşılur meclis-i meyde
İşret güher-i âdemi temyîze mihekkdir
Nush ile yola gelmeyeni etmeli tekdîr
Tekdîr ile uslanmayanın hakkı kötekdir
Nâ-dânlar eder sohbet-i nâ-dânla telezzüz
Dîvânelerin hem-demi dîvâne gerekdir
Afv ile mübeşşer midir eshâb-ı merâtib
Kânûn-ı cezâ âcize mi hâs demekdir
İlhamını Milletten Alan Lider
Başbakan İsmet Paşa, işçileri koruyan Recep Peker'e kızarak şunları söylemişti:
"Mili egemenlik, kamuoyu sözleri birtakım süslü kelimelerden ibarettir. Böyle bir şey yoktur. Bütün dünyada geçerli olduğu gibi, mesele, okuryazar denilen azınlığın, okuması ve yazması olmayan çoğunluğu yönetmesidir. Azınlık denilen okuryazarların da başlarına menfaat yularını geçirip hazine yemliğine bağladın mı, bütün idare yoluna girer ve düzenli işler."
Atatürk bu sözleri duyunca ne kadar üzülmüş, ne kadar kızmıştı! O günlerde bir sırasını getirerek bize şöyle demişti:
"Bu gibi sözleri söyleyenler, memleket ve milletle ilgisi olmayan kimselerdir. Bir millet ki, hayatı tarihten uzundur ve tarih onun menkıbeleriyle, destanlarıyla doludur. Varlığını ve Türklüğünü bugüne kadar koruyan böyle bir millete 'Kamu oyu yoktur' demek ne büyük gaflettir, ne büyük cehalettir. Memleketimizin, milletimizin başına gelen felaketlerin çoğu, özellikle yakın tarihimizde gördüklerimiz, bu çeşit insanlar yüzünden gelmiştir. Herkes bilmelidir ki, millet topluluğu sürü halinde vesayetle idare edilemez."
Ali Fuat Paşa,
piyanonun kapağını bir vuruşta kırdı.
Ali Fuat (Cebesoy) ile Refet (Bele) Paşalar, İsmet Bey'in (İnönü) Genelkurmay Başkanlığı'na getirilmesine karşı çıktılar. Bunlar, kendilerinden sonra Anadolu'ya gelerek Ulusal Mücadele'ye katılmış olan İsmet Bey'in birdenbire en yüksek askeri makama getirilmesini doğru bulmuyorlardı.
Dün gibi hatırlarım. Ali Fuat Paşa o günlerde Ankara'daydı. Ben, Ankara istasyonu müdürüne ait özel binanın salonunda Genelkurmay Başkanı olan İsmet Bey'in onuruna bir akşam yemeği vermiştim. Mustafa Kemal Paşa'dan bu yemeği onurlandırmasını rica ettim. Kabul etti. Bursa Milletvekili Muhittin Baha, Elazığ Milletvekili Hüseyin, Cebelibereket Milletvekili İhsan ve İzmir Milletvekili Celal (Bayar) Beyler de davetliler arasındaydı. Bir ara Hüseyin Bey, bilmem hangi nedenle İsmet Bey hakkında övücü birkaç söz söyledi. Ali Fuat Paşa buna dayanamayarak -aldığı birkaç duble alkolün de etkisiyle olacak- öfkesini ve duygusunu zaptedemedi. Odanın bir köşesinde duran ve çevresinde bulunduğumuz piyanoya yumruğuyla vurarak, hatta piyanonun kapağını bir vuruşta kırarak öfkesini gösterdi.
Mustafa Kemal, her şeye rağmen Ali Fuat Paşa'yı çok seviyordu. Ondan bir türlü vazgeçmek istemiyordu. Ali Fuat Paşa'nın Ulusal Mücadele'nin başlangıcından itibaren kendisine gösterdiği yardımı ve bağlılığı unutamıyordu. Zaten vefakâr bir insandı. Bu nedenle Paşa'yı feda etmek ve silmek istemiyordu.
Bu olaydan bir süre sonra Moskova'ya bir elçi göndermek gerekmişti. Mustafa Kemal, Ali Fuat Paşa'nın ordudan ayrılarak Moskova büyükelçisi olmasını uygun gördü. O da kabul ederek Moskova'ya gitti.